Ik weet zeker dat iedere modelvlieger hetzelfde gevoel kent: er gaat simpelweg niets boven vliegen in de bergen. Het uitzicht, de stilte, de enorme hoogteverschillen en de vrijheid die je ervaart zodra je model zich losmaakt van de helling… het is bijna verslavend.

Er is geen grotere kick dan nét iets te ver het dal in vliegen, nét iets te laag uitkomen en vervolgens, met heel veel bochten en een flinke dosis concentratie, weer hoogte winnen om uiteindelijk veilig te landen op exact dezelfde plek waar je gestart bent. Dat gevoel is moeilijk uit te leggen aan iemand die het nooit heeft meegemaakt, maar voor een modelvlieger is het pure magie.

Al jarenlang trekken wij met een groep enthousiaste vliegers vanuit Nederland richting Oostenrijk. Wat ooit begon met een paar leden van MVC Pegasus uit Enkhuizen, is inmiddels uitgegroeid tot een internationaal gezelschap van ruim elf piloten, afkomstig van verschillende verenigingen. Inmiddels sluiten ook vliegers van MVC Cumulus uit Kampen, Aero Club Heemskerk en zelfs een goede vriend uit Italië zich jaarlijks bij ons aan. Een bont gezelschap van verschillende leeftijden, achtergronden en vliegervaring, maar met één gezamenlijke passie: modelvliegen.

De voorpret begint al maanden eerder

Ons avontuur begint eigenlijk al in november. Dan wordt de deelnemerslijst opgesteld en gaan we op zoek naar een geschikte bestemming. Twee jaar geleden kwamen we min of meer toevallig terecht bij het Hochzeiger Haus, gelegen in het prachtige Tirol.

Dat bleek een schot in de roos.

Vanaf het eerste contact verliep alles uiterst professioneel. Heldere communicatie, duidelijke afspraken en een compleet verzorgde formule waarbij vrijwel alles inbegrepen is, met uitzondering van de alcoholische versnaperingen.

Onze reis plannen we bewust altijd rond de langste dag van het jaar. Meer daglicht betekent immers meer vliegtijd en daar draait het uiteindelijk allemaal om.

Eind april of begin mei komen we traditiegetrouw samen bij Johannes. Daar halen we herinneringen op aan voorgaande edities, bespreken we de logistiek en maken we misschien wel de grootste puzzel van het jaar: hoe krijgen we alle vliegtuigen in de auto’s?

Want zoals iedere modelvlieger weet, heb je altijd meer modellen dan beschikbare ruimte. Dan komt ieder jaar weer dezelfde frustrerende vraag voorbij:

“Welke kist laten we dit jaar thuis?”

Na een avond vol plannen, lachen en discussiëren gaat iedereen weer huiswaarts. Accu’s worden gecontroleerd, modellen nog een keer nagelopen en langzaam worden de koffers gepakt.

Het aftellen kan beginnen.

Op weg naar Tirol

Dit jaar vertrok de eerste auto op dinsdag 2 juni. Om 05:00 uur stond ik bij Ronald in Heemskerk om mijn spullen over te laden. Ons doel: vóór de ochtenddrukte Nederland verlaten.

Na ongeveer tien uur rijden bereikten we Jerzens. Maar dan begint eigenlijk pas het laatste stukje avontuur. Via een steile grind-bergweg met ontelbare haarspeldbochten klim je omhoog richting het Hochzeiger Haus.

En geloof me: na zo’n reis voelt het alsof je de zevende hemel binnenrijdt.

Een prachtig gebouw, een adembenemend uitzicht over het dal en personeel dat je met een grote glimlach verwelkomt. Dat voelt direct goed.

Na een welverdiend drankje bekijken we de kamers. Die zijn ruim, netjes en bieden meer dan voldoende plek voor al onze spullen. Vervolgens inspecteren we natuurlijk meteen de startlocatie. En die is indrukwekkend.

Een gigantisch dal strekt zich voor je uit. Je kunt zonder moeite 1.500 meter lager vliegen en zelfs dan hoef je je nog geen zorgen te maken. Al snel komen we tot dezelfde conclusie: onze ogen zijn eerder de beperkende factor dan het terrein.

Onze eigen hangaar

Een van de grote pluspunten van het Hochzeiger Haus is de praktische inrichting voor modelvliegers.

We mogen gebruikmaken van de voormalige ski-kelder om onze volledig opgebouwde modellen op te slaan en al onze laadapparatuur neer te zetten. Binnen een paar uur hebben we deze ruimte volledig omgetoverd tot onze eigen Nederlandse hangaar.

Het mooiste? Deze bevindt zich op hetzelfde niveau als de startplaats en ligt nog geen dertig meter verderop. Meer luxe kun je je bijna niet wensen.

‘s Avonds schuiven we aan bij een uitgebreid buffet en kunnen we kiezen uit meerdere menu’s. Alles is uitstekend verzorgd en de kwaliteit van het eten is verrassend hoog.

De eerste vlucht

De volgende ochtend zijn de meest fanatieke vliegers al om 06:00 uur wakker.

Eerst accu’s laden, daarna een heerlijke kop koffie en een uitgebreid ontbijt. Omdat er vrijwel geen wind staat, besluiten we te beginnen met een lichte F5J-zwever. Een rustige worp, een bocht naar rechts langs het liftstation en vrijwel direct voelen we de eerste bel (of was het toch een zuchtje bergwind)

En daar gaan we. Voordat we het beseffen hangen we ruim tweehonderd meter boven de startplaats.

Fantastisch. Na een vlucht van bijna een uur is het tijd voor koffie. En wat inmiddels een heerlijke traditie is geworden: een stuk apfelstrudel. Dit is gastvrijheid op een niveau dat je tegenwoordig nog maar zelden tegenkomt.

Gedurende de dag warmt het dal verder op en kunnen ook de grotere modellen veilig de lucht in. De ene na de andere viermeter-zwever verdwijnt richting het dal en regelmatig klinkt er over de flightline:

“Van links!”

Gevolgd door een prachtig model dat rakelings voorbij suist. Dat zijn momenten die je niet snel vergeet. Dit is zo’n beetje hoe al onze dagen verlopen, vliegen, gezellig op het terras zitten, vliegen, eten, knutselen, biertje voor de afsluiting en slapen. 

Meer dan alleen vliegen

Natuurlijk gaat er ook wel eens iets mis. Een landing die net verkeerd uitpakt of een model dat schade oploopt. Maar eerlijk is eerlijk: ook dat hoort erbij.

Gelukkig is er zelfs een aparte ruimte die we zonder moeite ombouwen tot reparatiewerkplaats.

Maar bovenal draait deze week om genieten. De fanatiekelingen vliegen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, terwijl anderen tussendoor uitgebreid genieten van koffie, frisdrank, mooie gesprekken en het uitzicht.

Want uiteindelijk is dit óók gewoon vakantie.

Een plek die je niet snel vergeet

Aan het einde van de week begint het ritueel in omgekeerde volgorde. Alles gaat terug de auto’s in en we nemen afscheid van het personeel. En eerlijk gezegd voelt dat altijd een beetje vreemd.

Inmiddels zijn we niet langer gewone gasten, maar voelt het alsof we onderdeel zijn geworden van een grote familie.

Het zegt eigenlijk alles dat we tijdens deze editie direct onze volgende reis voor 2027 alweer hebben vastgelegd.

Het Hochzeiger Haus is geen bestemming die zichzelf luid promoot. Juist daardoor is het een verborgen parel gebleven. Een plek waar gastvrijheid, prachtige vliegomstandigheden en gezelligheid samenkomen.

Voor ons staat één ding vast:

Dit is een bestemming die iedere modelvlieger minstens één keer in zijn leven bezocht moet hebben.

Misschien zien we elkaar daar volgend jaar wel.

---

Interesse om zelf een modelvliegweek te organiseren of eens aan te sluiten? Neem gerust contact op via: sven@hobby4life.nl.